දසිස් දිනා රුපු රජුන් නසා -ලොව තෙදින් තමා නතු කළෙන් මෙමා
එද එවන් ලොවින් ලද දිනූ දෙයක් වෙද – තවත් එවන් රුපු කැලක් විනා

අදින් මතුව යළි සටන් වදින්නට – රජෙක් නොමැති සිහ අසුන් අරා
සුසුම් නලින් මිස සිතින් බෑර නොව – හිඳිම් මගේ දුක කිරුළ දරා

(සුනිල් එදිරිසිංහ)

________________________________________

මෝඩයාගේ ලොකුම හතුරා තමන්ය කතාවක් ඇත. මහින්ද රාජපක්ෂගේද ලොකුම මිතුරා සේම ලොකුම හතුරාද මහින්ද රාජපක්ෂමය.

බැලූ බැල්මට පෙනෙන්නේ රාජපක්ෂ ‘දසිස් දිනා – රුපු රජුන් නසා – ලොව තෙදින් තමා නතු කොට’ රජ ගමනක් යන බවය. රජයෙන්ම පත්කළ රජයේ නිලධරයකුටත් වඩා සුවච කීකරු විපක්ෂ නායකතුමා හැමදාමත් රාජපක්ෂගේ කලණ මිතුරකු විනා සතුරකු වූයේ නොවේ. රනිල් වික්‍රමසිංහ යූ ඇන් පියේ නායකයා වශයෙන් තබා ගැනීමට කාටවත් නැති උනන්දුවක් රාජපක්ෂට ඇත්තේ එනිසාය. සජිත් ප්‍රේමදාස දේශපාලන වශයෙන් නොදරුවෙකි. ඔහුගෙන් තර්ජනයක් එල්ල වන්නේ නම් ඒ නාමල් රාජපක්ෂගේත් නූපන් පුත්‍රයාට විය යුතුය. සරත් ෆොන්සේකා සතුරකු වුවද දැන් බොහෝවිට මිය යන තෙක් හෝ ගිලන් ඇඳෙකින් ගෙදර යන තෙක් සිරගතව ඇති නිසා ගැටළුවක් නැත. සෝමවංශ අමරසිංහගේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ගාළු මුවදොර පරණ පාර්ලිමේන්තුව ඉදිරිපිට ඇති කාලතුවක්කුවක් බඳුය. හොඳ ප්‍රදර්ශනයට විනා යුද්ධයට නොවේ.

පළාත් පාලන මැතිවරණය අභියස රටේ දේශපාලන වාතාවරණය නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් මේ අසමතුලිතතාව වටහා ගත හැකිය. අහස උසට යන බඩු මිළ, ගංවතුරින් අවතැන් වීම හා ජීවනෝපායයන් සම්පූර්ණයෙන් විනාශ වීම, ආණ්ඩු පක්ෂයේ අභ්‍යන්තර කුලල් කා ගැනීම් නිසා ගම් මට්ටමේ ඇති වී ඇති බෙදීම් හා ආණ්ඩු පක්ෂයේ නාම යෝජනා ගණනාවක් ප්‍රතික්ෂේප වීම වැනි විපක්ෂයට අතිශයින් වාසි සහගත කාරණා අබිමුවෙහි පවා විපක්ෂයට ඒ වාසිය ලබා ගැනීමට හැකි වී ඇති බව පෙනෙන්ට නැත. මේ මැතිවරණයදී සියළුම පක්ෂ වල ඡන්ද සංඛ්‍යාව අඩු වෙතැයි සිතිය හැකි අතර එසේ වනු ඇත්තේ ඒවා ජනාධිපතිවරණයේදී හා මහ මැතිවරණයේදී ලබා ගත් ප්‍රතිශතම පවත්වාගෙන බව උපකල්පනය කළ හැකිය. මෙනිසා සංඛ්‍යාත්මකව රාජපක්ෂාණ්ඩුව සුපුරුදු විජයග්‍රහණය ලබනු ඇත්තේය. කොහොමටත් පළාත්පාලන මැතිවරණයකදී බලයේ සිටින පක්ෂයම සැලකිය යුතු මට්ටමකින් ජයග්‍රහණය කිරීම මෙතක් අප අත් විඳ ඇති යථාර්ථයයි. එය මෙවර වෙනස් වේ යැයි සිතන්ට කිසිම සාධකයක් නොවේ.

පුදුමයකට මෙන් මතුපිටින් පෙනෙන මේ තත්ත්වයට යටින් දැකිය හැකි වන්නේ ඉඳුරා වෙනස් පින්තූරයකි.

නන්දිකඩාල් කලපුවෙහිදී වේලුපිල්ලෙයි පිරබාහරන් මරා දැමීමෙන් අවසන් කළේය බොහෝ දෙනා කල්පනා කළ ජන වාර්ගික ගැටළුව තවමත් රාජපක්ෂ පසුපස හොල්මනක් සේ රැක හිඳ වරින් වර ඔහු බියපත් කරයි. සිංහල වර්ගවාදීන්ගේ දැඩි විරෝධය මධ්‍යයෙහි පවා නාමික හෝ බලය බෙදීමකට යන්ට ඔහුට සිදුව ඇත්තේ එනිසාය. මේ දක්වා ඔහු එය උපක්‍රමශීලීව කල් දමමින් සිටී. එහෙත් අනෙක් පැත්තෙන් පෙනෙන්නේ ඉන්දියාව හෝ දෙමළ දියස්පෝරාව තම අභිලාෂයන්ගෙන් මඳක් මුත් බැහැර වන්ට නොකැමැති බවය.

දෙමළ දියස්පෝරාව මෙහිදී රඟපාන්නේ අමුතුම භූමිකාවකි. තව දුරටත් මොවුහු නෛතිකව, ප්‍රායෝගිකව හෝ මානසිකව ලංකාවේ කොටසක් නොවෙති. යුද්ධය නොතිබිණි නම් සිතන්ට වත් නොහැකි අයුරින් බටහිර රටවල රැකවරණය ලබා ඇති ඔවුහු දැන් ක්‍රමයෙන් ඒ පරිසරයට හුරු වෙමින් සිටිති. ලංකාවේ උතුරු හා නැඟෙනහිර පළාත් මොන තරම් සංවර්ධනයකට නතු වුවද මොවුන් නැවත මෙහි පැමිණේය සිතන්ට බැරිය. (ලංකාවේ වර්තමානවාසී දෙමළුන්ද විශාල පිරිසක් තවමත් බටහිර රට වලට පැණ ගැනීමේ අඛණ්ඩ උත්සාහයක නිරතව හිඳිති.) මේ නිසා ලංකාවට හෙණ ගැසී ගියත් මොවුන්ට කමක් නැත. අවශ්‍ය පොඩි ගොන් ආතල් එකක් ගන්ට සිංහලයාට (හා ඔවුන්ගේ අනුත්තර නායකයා වන රාජපක්ෂට) කෙළවනු දැකීම පමණෙකි. මෙය එක්තරා ආකාරයකට සමස්ත ලෝකවාසී ‘ටිබැට් ජාතිකයින්’ චීනයට එල්ල කරන තර්ජනයට සමානය. චීනයේද දැන් නැවත ලබා ගන්ටය කියා තිබ්බතයක් නැත. අගනගරය වන ලාසාව ඇතුළු සමස්ත තිබ්බතයම අප්‍රතිවර්ත්‍යව චීනකරණය වී ඇත. එසේම ලොව පුරා වෙසෙන ටිබැට් ක්‍රියාකාරීන්ටද නැවත එහි සංක්‍රමණය වීමේ අදහසක් නොවේ. නුමුත් පූර්ණ ලෙස මානසික අවශ්‍යතා පිණිස වුව මේ සටන සිදු වෙමින් පවතී.

ගොන් ආතල් එකක් වුවද තර්ජනය තර්ජනයකි. ඒ ඒ රටවල දෙමළ ඡන්ද ඩැහැ ගැනීමේ උත්සාහයෙක නිරතව ඉන්නා පොලිතීසියන් ලවා රාජපක්ෂාණ්ඩුවට බලපෑම් එල්ල කිරීම දෙමළ දියස්පෝරාව නුදුරු අනාගතයෙහි අතහරිනු ඇතැයි සිතිය නොහේ. අවාසනාවකට මෙන් මේ තර්ජනයට සාර්ථකව මුහුණ දීමේ ශක්‍යතාවයක් රාජපක්ෂ මෙතෙක් ප්‍රදර්ශනය කර නැත. පුහු චණ්ඩි පාට් දමමින් එයින් ගැලැවීමට හැකිවනු ඇතැයි ඔහු සිතන සෙයක් පෙනෙන්ට ඇත්තේ.

මීට අමතරව යුද්ධය ජය ගැනීමෙන් අනතුරුව අනිවාර්යයෙන්ම කළ යුතු තවත් බොහෝ කාරණා රාජපක්ෂට සිතට වත් නොනැඟුණ සෙයකි පෙනෙන්ට ඇත්තේ.

අන් සියළු කාරණා අමතක කළත් ඉදිරි වසර කිහිපය තුළ රාජපක්ෂාණ්ඩුවට අනිවාර්යයෙන්ම මුහුණ දෙන්ට වන අභියෝග තුනක් පහසුවෙන් හඳුනා ගත හැකිය. පහසුව තකා ඒ (1) මිළ බිය (2) උවදුරු බිය හා (3) ණය බිය සේ හඳුනා ගනිමු.

(1). මිළ බිය: ආහාර උද්ධමනය (Food Inflation) ලෙස වැරදි ලෙස හඳුනා ගනු ලබන අවස්ථාව ලංකාවට සේම ඉන්දියාව ඇතුළු බොහෝ රටවලට වඩා වැඩි ලෙස දැනෙන්ට පටන් ගෙන තිබේ. මේ උද්ධමනය නොවේ. එබැවින් එය සාර්ව ආර්ථික පරාමිතීන් සීරු මාරු කිරීමෙන් පාලනය කළ නොහැකිය. මේ තත්ත්වයට හේතු වන්නේ එක අතෙකින් ඉහළ යන කෘෂි භෝග සඳහා වන ඉල්ලුම (මිනිස්සු වඩා පොහොසත් වෙත්ම පරිභෝජනය වැඩි කරති.) හා අනෙක් අතින් පහළ යන සැපැයුම (වගා බිම් අඩුවීම, වෙනත් රැකියා වලට යන තරුණයන් ගොවිතැනෙන් ඈත්වීම, ස්වාභාවික ව්‍යසන නිසා වන වගා විනාශය) අතර වෙනස යම් යම් අවස්ථාවන්හීදී දරන්ට බැරි ලෙස ඉහළ යාමයි. (මෙය ගණිතයෙන් පැහැදිළි කිරීම පහසුය. ඉල්ලුම සයින් වක්‍රයක් සේද, සැපැයුම කොස් වක්‍රයක් සේද සිතන්න. මේ වක්‍ර දෙකම වෙනස් වන රටාව සමානය. ඒ දෙක අතර සම්බන්ධයක්ද ඇත. නමුත් ඒ දෙක අතර වෙනස ඉතා විශාල පරාසයක අනියතය.) මේ නිසා බඩු මිළ ඒක්ෂ්ණයෙන් රොකැට්ටුවක් බවට පත්වී කොහොමටත් ‘රිම් එකෙන් යන’ දිළිඳු ජනතාව මත දැඩි බරක් පටවයි.

(2) උවදුරු බිය: ලොව පුරා ස්වාභාවික විපත් සිදුවීමේ ප්‍රවණතාවයේ සේම සංඛ්‍යාතයේද වැඩි වීමක් පසුගිය වසර කිහිපය තුළ නිරීක්ෂිතය. ලංකාව පමණක් සලකන්නේ නම් වුව “මට මා දිනු මේ භූමිය – ගිනි බිය ජල බිය නොදේය” මැයින් නන්දා මාලිනිය විසින් දැක්වූ මෙබිම 35,000කට වැඩි පිරිසකට මරු කැඳවූ ත්සුනාමියට මුහුණ දී යාන්තම් වසර හයක් ගත වූ තැන මෑත ඉතිහාසයේ දරුණුම ගංවතුරට මුහුණ දී තිබේ. මේ නිසා ඇතිවූ දීර්ඝකාලීන විනාශය ත්සුනාමියෙන් ඇතිවූ විනාශයට සමාන වුවද ත්සුනාමියේදී සේ ඉන් ගොඩ එන්ට මුල්‍යාධාර සපයන්ට ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාවේ මැදිහත් වීමක් නොපෙනේ. මේ හා සමාන ව්‍යසන කිහිපයක් වසර කිහිපයක් තුළ ඇතිවීම රාජපක්ෂාණ්ඩුව ඉතාම දරුණු සෙලවීමකට ලක් කරන්ට ප්‍රමාණවත්ය.

(3) ණය බිය: හැත්තෑ ගණන් වල සිටම සියළු ආණ්ඩු වලට ගැටළුවක් වුවද ණය බිය ඉතාම දරුණු ලෙස දැනෙනු ඇත්තේ රාජපක්ෂාණ්ඩුවටය. හේතුව ඉහත (1) හා (2) කාරණා දෙකට මුහුණ දීම පිණිස වැඩි වැඩියෙන් ණය ගන්නා අතරම ඒ ණය හා පොළිය ගෙවීමට තව තවත් ණය ගන්ට සිදු වීමයි. මෙයින් ආණ්ඩුව පත්වනු ඇත්තේ බැද්දේගම සිළිඳුලාගේ තත්ත්වයටය. ණය චක්‍රයෙන් එපිටට සිතීම පවා සිළිඳුලාට නොහැකිය. (ඉතාම වැඩි පොළී අනුපාතයක් සහිත වාණිජ ණය ගැනීම සමාරම්භ කරන ලද්දේ මේ ආණ්ඩුව විසිනි.)

රාජපක්ෂ විසින් තවමත් අවබෝධ නොකොට ගෙන ඇති කාරණාව ඉහත ගැටළු කිසිවකට සරල හා ඉක්මන් විසඳුම් නැති බවය. එසේම තමන්ගේ සරල ජනප්‍රියතාව එසේම රඳවා ගනිමින් මේ කිසිවකට විසඳුම් සෙවිය නොහැකි බවය.

මේ අවස්ථාවේදී රාජපක්ෂ ඉදිරියේ මාවත් දෙකක් තිබේ. මේ දෙක එකිනෙකට වෙනස් වුවත් හරියට ගියොත් ඒ දෙකින්ම ඔහුගේ ගමනාන්තයට ලඟා වීමට හැක්කේය.

එක – දැඩි අවදානමක් ගෙන, සුපුරුදු ‘චණ්ඩි මල්ලි’ භූමිකාවට අවතීර්ණ වී “තොපි ඕනැ දෙයක් කියපල්ලා; මං කරන්නේ මට ඕනැ දේ” යි තමන්ගේ ඇජෙන්ඩාව ඉදිරියට ගෙනයාමය. ත්‍රස්තවාදය නැති කිරීමේදී වූ ආකාරයෙන්ම මේ නර්තනය සාර්ථක විය හැකිය. අසාර්ථකද විය හැකිය. එය අනාවැකි පළ කළ හැකි කාරණාවක් නොවේ.

දෙක – තමන් ආශ්චර්යය පෑ හැකි විශේෂ වූ පාලකයකුය යන්න අමතක කොට සාමාන්‍ය තුන්වන ලෝක නායකයකු සේ, පරණ තරහ මරහ අමතක කොට බටහිරට ජැක් එකක් ගහගෙන, පොතේ හැටියට ඉස්සරහට යාමය. මෙය සාර්ථක වීමට වැඩි ඉඩක් ඇත. නමුත් එහි අතුරු ආබාධ (රාජපක්ෂට සාපේක්ෂව) වැඩිය.

රාජපක්ෂ මේ දෙකින් එකක් වත් නොකරයි. ඔහු කරන්නේ අතීරණාත්මකව මේ අන්ත දෙක අතර දඟල දඟලා සිටීමයි. අද බැන් කී මූන්ට විරුද්ධව අමාරාන්තික උපවාසයට ‘රං ගොජා’ වයින් කර යවා හෙට බැන් කී මූන් හමුවට නියෝජිතයින් යවයි. අද දෙමළ දියස්පෝරාවට තගක් දමා හෙට දෙමළ එක්සත් පෙරමුණේ නියෝජිතයින් බලය බෙදීමේ සාකච්ඡාවට කැඳවයි. මේ ඔහු ජනාධිපති ලෙස පළමු ධුර කාලය තුළ දැක්වූ හැසිරීම නොවේ. චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ආණ්ඩුවේ ලොකු බලයක් නැති ඇමැතිවරයකු සේ එහාටත් මෙහාටත් නැතිව දැක්වූ ‘ගල් ආඳා’ හැසිරීමමය. එදා ඒක වැඩ කළ පළියට අද වැඩ කරන්නේ නැති බව ඔහුට වටහා ගැනීමට අපහසු සේය.

එසේම යුද්ධ සමයේ යුද්ධය ජය ගැනීම සඳහා එළියට ගත් සිංහල බෞද්ධ වර්ගවාදයේ කඩුව තවමත් කොපුවේ ලා ගැනීමට රාජපක්ෂට අමතක වී ඇත. දැන් යුද්ධයක් නැති නිසා නලින් ද සිල්වා, ගුණදාස අමරසේකර, චම්පික රණවක හා විමල් වීරවංශ වැනි ගෝත්‍රවාදී වඳුරෝ මේ කඩුව ඒ මේ අත වනමින්, තමන්ද කපා ගනිමින්, අනුන්ටද හානි පමුණුවමින් සිටිනා බවකිය පෙනෙන්නේ. වහාම මේ කඩුව වඳුරන් සෙට් එකෙන් ඉවත් කොට කොපුවේ ලා නොගත්තේ නම් එයින් තමන්වද කැපෙන්නෙට ඉඩ ඇති බව රාජපක්ෂ වටහා ගත යුතුය. එස්. ඩබ්ලිව්. ආර්. ඩී. බණ්ඩාරනායක කළ වරදම ඔහු කළ යුතු නොවේ.

රාජපක්ෂ රාජපක්ෂගේම දරුණුම සතුරා වනු ඇතැයි කිව හැක්කේ මේ කාරණා නිසාය. එක රාජපක්ෂ කෙනෙකු ගැඹුරු වලක වැටී සිටියි. ඔහු ඉන් ගොඩ ඒම සඳහා අනෙක් රාජපක්ෂගෙන් උදව් ඉල්ලුවත් දෙවන රාජපක්ෂ උදව් දීමට මැළි වන්නේ තමන්ගේ ක්ලීන් සූට් එකේ මඩ ගෑවේය සිතාගෙනය. ක්ලීන් සූට් වල මඩ නොගාගෙන වලේ වැටුණු එවුන් ගොඩ ගැනීමක් බලාපොරොත්තු විය නොහැකිය. රාජපක්ෂට තමන්ගේ ලොකුම හතුරා නැති කොට ගත හැක්කේ ඒ අවබෝධය ලබා ගැනීමෙන් පමණෙකි.

____________________________________

මාතෘකාවට අදාළ වෙනත් සටහන්:

1. The first five years of Mahinda Rajapaksa (2005-2010) – The Good, the Bad and the Ugly | මහින්ද රාජපක්ෂ පළමු රජ සමය (2005 – 2010) – හොඳ, නරක හා කැත 

2. ඉතින් ඊට පස්සෙ | After January 26th

3. සංගුපිඩ්ඩි පාලම, මහින්ද රාජපක්ෂගේ හා දෙමළාගේ අනාගතය | Sangupiddy bridge, Mahinda Rajapaksa’s future and the future of ethnic Tamils

4. රාජපක්ෂ ටැබූකරණය වීම | Rajapaksa to follow Taboo

5. රජයේ සේවකයින්ට දැහැටි දඬු පුක්ඛයේ ඇරීම | The Right Royal Screwing of Government Servants

රටක ජනාධිපතිවරයා ක්‍රියා කළ යුත්තේ මෙසේය කියා ඇඟිල්ල දිගුකොට පෙන්විය හැකි ආකාරයේ අගනා ක්‍රියාවක් ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් ඉටුකොට ඇත. ඒ වෙනත් රටවල් හා ජාතීන් ගණනාවකට අපහාසාත්මක වන සේ ලියා තිබූ කිසිම නිර්මාණාත්මක භාවයක් නැති, මලක් ඇදගත් එවුන්ට මිසෙක වෙන කෙනෙකුට රසවිඳිය නොහැකි තරමට බංකොලොත්, හරසුන්, ගෝත්‍රවාදී, ගීතයක්ය කියන එකක් රටේ නිල ලෝක කුසලාන ගීතය ලෙස යොදා ගැන්ම අත් හිටුවීමෙනි.

මේ අවංක වූත් ඍජු වූත් තීරණය ගැන ප්‍රණාමය පුද කරන ගමන්ම අපට සිතෙන්නේ අප සමාජය ගෝත්‍රවාදයේ මරියානා ආගාධයට ඇද දැමීමට නලින් ද සිල්වලා, චම්පික රණවකලා, ගුණදාස අමරසේකරලා, විමල් වීරවංශලා දැරූ උත්සාහද මෙසේ ව්‍යර්ථ කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂට කොන්දක් කියා එකක් තිබුණේ නම් අපේ සමාජය මීට වඩා බොහෝ යහපත් වනු ඇති බවය. ලෝකයා විසින් කොයිතරම් ගෝත්‍රවාදියකුය චෝදනා කෙරුණද මහින්ද රාජපක්ෂ කවදාවත් ඉහත කී වර්ගවාදී සෙට් එක තරමට පහත් තත්ත්වයට ඇද වැටී නැති බව සාධාරණත්වයේ නාමයෙන් ප්‍රකාශ කළ යුතුය. අවාසනාවට රාජපක්ෂද සාමාන්‍ය පොලිතීසියෙකි. තමා හා තම පවුල අත බලය ආරක්ෂා කර ගැනීම අරමුණු කර ගැනීම අතින් ඔහු සිටින්නේද හොස්නි මුබාරක් සිටි තැනින් වෙනස් තැනෙක නොවේ. එසේ හෙයින් චම්පික රණවකලාගේ ජඩ වර්ගවාදය ආරක්ෂා කිරීමට පමණක් නොව ඊට උඩ ගෙඩි දීමටද ඔහුට සිදුව තිබේ. කලාතුරෙකින් අත් විඳින්නට ලැබෙන මෙවන් සතුටක් අපට දීර්ඝකාලීන කර ගත නොහැක්කේ එනිසාය.

මනුරංග විජේසේකර නැමැත්තකු අතින් ලියැවී ඇති මේ ගෝත්‍රවාදී ගීතයෙහි අරමුණ ලාංකීය ක්‍රිකට් කණ්ඩායම ධෛර්යමත් කිරීම නොව “අඩෝ වරෙන් ඩෝ, තොගෙ අම්මලට හු*න්න, වේසිගෙ පුත්තු” යි ලෝකයේ වෙනත් ජාතීන්ට බැණ අඬ ගැසීමය. ඒද “වඩේ කාල වරෙන්, චට්නි කාල වරෙන්, තොපිට දෙන්නම්, තොපිට බජිරිම කවන්නම්” වැනි බාල, අශිෂ්ට, අශ්ශීල වදන් භාවිතා කිරීමෙනි. මේ වෙන එකක් නොව නලින් ද සිල්වලා, චම්පික රණවකලා, ගුණදාස අමරසේකරලා, විමල් වීරවංශලා විසින් පසුගිය වසර කිහිපය තිස්සේ ඉක පුරාගෙන වැපිරූ කෙතෙහි අස්වැන්නයි. අපි දැන් අනෙකාට බඩ පුරා දෙකක් නො ඇණ, අනෙකා නොරිද්දා, අනෙකා වැටෙනවා නොදැක සතුටු වන්නට නොහැකි තරමේ පහත් ගෝත්‍රවාදී මානසිකත්වයකින් යුතු ජාතියක් බවට පත්ව ඇත්තෙමු. (යුද්ධ කාලයේදී මෙන් නොව දැන් ප්‍රවෘත්ති බැලීමෙන් තමන් කිසිම වින්දනයක් නොලබන බවට මෑතදී තිරිසන් ප්‍රකාශයක් කළේ ගුණදාස අමරසේකර නම් පුද්ගලයාය.) මනුරංග විජේසේකරගේ පෑණෙන් මේ ගලන්නේ පසුගිය වසර කිහිපය මුළුලේ අපේ රටේ සිංහල වර්ගවාදී කඳවුර මඟින් ඔහුගේ හිස මත වත්කරන ලද උග්‍ර වර්ගවාදී විෂ මිස වෙනෙකක් නොවේ. එක අතකට දැන් උඩ පැණ ගෙන හොඳ මිනිහා වන්ට තැත් කළද අපේ සමාජයට මේ වර්ගවාදී විෂ පෙවීම කෙරුණේ මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයාගේද දැනුවත්කමින් මිස ඔහු නොදැන නොවේ.

වඩාත්ම අවාසනාවන්ත කාරණාව මනුරංග විජේසේකර නැමැති මේ නොමේරූ තරුණයා මෙවන් විකාර ලිවීම හෝ තවත් ඌරු පැටියකු උඩ පැණ පැණ එය ගායනා කිරීම නොව ඊට වඩා සබුද්ධිකව කල්පනා කළ යුතු මහත්වරුන්ටද මේ ගෝත්‍රවාදී ගීයේ කිසිම වැරැද්දක් නොපෙනීමය. අඩුම ගණනේ අන්තර්ජාතික අවස්ථාවක් උදෙසා පිළියෙල කරන මේ ගීතය ඉංගිරිසියට පරිවර්තනය කරන්ට තියා හිතන්ටවත් නොහැකි එකකි. (ඉන්දියාවේ 2011 ලෝක කුසලාන තේමා ගීතය ඉංගිරිසියට පමණක් නොව බෙංගාලි හා සිංහල භාෂාවලටද පරිවර්තනය කොට අනුවාදන නිකුත් කොට ඇත.)

පහත ඉන්දියාව හා බංග්ලාදේශය ලෝක ක්‍රිකට් කුසලානය වෙනුවෙන් නිර්මාණය කළ, ඒ රටවල් නිල වශයෙන් පිළිගත් ගීත ද්වයද ඉදිරිපත් කරන්නේ, ලොකුවට කියන්ට තරම් ගුණාත්මක භාවයෙන් ඉහළ නොවතුදු මේ ගීතවල නිර්මාපකයින් අනෙක් ජාතීන්ට අපහාස නොකොට කොයිතරන් ශිෂ්ට ලෙස ඒවා නිර්මාණය කොට ඇත්දැයි පාඨකයාට වටහා ගනු පිණිසය. උදාරහණයක් හැටියට, ලංකාවේ සිංහයින්ගේ කකුල් කඩන්ට එන්නැයි ඒ කිසිම ගීතයක සඳහනක් නැත. ඔවුන්ට වැදගත් තම රටේ ජයග්‍රහණය විනා අනුන්ගේ කකුල් කැඩීම, අනුන්ගේ හකු පැන්නීම, අනුන්ට බජිරි කැවීම නොවන නිසාය.

අනාවැකි කීම මහා අරුමයක් සේ දකින්නෝ වෙති. අනාවැකි කීම අරුමයක් වන්නේ කිසියම් අවස්ථාවක් පාලනය කරන පරාමිතීන් හා ඒවායේ හැසිරීම අප නොදන්නා විටය. අනාවැකි කියන්නේය කියා මෝඩයකු රැවටීමට පහසු මෝඩයා මේ පරාමිතීන්හි හැසිරීම නොදන්නා නිසාය. මේ පරාමිතීන්හි හැසිරීම අප දන්නා විට අනාවැකි කීම අසීරු නොවන්නාසේම කියන අනාවැකියන්හි නිරවද්‍යතාවයද ඉහළ යයි.

උදාහරණයක් හැටියට හෙට හිරු පායන්නේය සියයට සියයකට ආසන්න සම්භාවිතාවයකින් යුතු අනාවැකියක් පළ කළ හැකිය. සිල්වර් ක්ලෝරයිඩ් වලට (කාමර උෂ්ණත්වයේදී හා පීඩනයේදී) ඇළුමිනියම් ලෝහය එක් කළ විට ඇළුමිනියම් ක්ලෝරයිඩ් සෑදී සිල්වර් ලෝහය අවක්ෂේපයක් ලෙස ප්‍රතිස්ථාපනය වන බව මේ රසායනික ද්‍රව්‍යයන්ගේ හැසිරීම ගැන දන්නා ඕනෑම කෙනෙකුට නිවැරදිව අනාවැකි පළ කළ හැකිය. රටක මහ බැංකුවක් අවශ්‍ය තරමට වඩා මුදල් පද්ධතියට නිකුත් කිරීම නිසා භාණ්ඩ හා සේවාවන්හි මිළ ඉබේම ඉහළ යන බව අනාවැකි පළ කරන්ට ආර්ථික විද්‍යාව ගැන මිස වෙනත් කිසිම දෙයක් ගැන දැනුමක් අවශ්‍ය නොවේ.

ලෝක කුසලානය මොන රටට හිමිවේද යන්න දැන ගැනීම සඳහා අවශ්‍ය වන්නේ මේ තරගය පාලනය කරන පරාමිතීන් හඳුනා ගැනීමත් ඒ එක් එක් පරාමිතීන් තරගයේ අවසානය කෙරෙහි මොන අන්දමකින් බලපෑමක් එල්ල කරන්නේද යන්නත් දැන ගැනීම පමණය. දැනට කිසිවකුට මේ අනාවැකිය සියයට සියයක් නිවැරදිව කිව නොහැක්කේ මේ පරාමිතීන් ගණන ඉතා විශාල වීමත් (Chaos Theory එකට අනුව අනන්තයකි.) ඒවායේ නිශ්චිත බලපෑම හරිහැටි අප නොදැනීමත්, මේ තරගය හා අදාළ පරිගණක මොඩලය දැනට භාවිතයේ පවතින සුපිරි පරිගණකයකට පවා හැසිරවිය නොහැකි ආකාරයට සංකීර්ණ වීමත් පමණෙකි. (උදාහරණයක් හැටියට යම් තීරණාත්මක තරගයක් මැද සචින් තෙන්දුල්කාර් පිටියේ ඇද වැටී අවසාන තරගයට සහභාගි නොවීමට ඇති සම්භාවිතාව ගණනය කළ නොහැකි තරම සංකීර්ණය. මීට අදාළ ප්‍රදේශයේ කාලගුණය, පිටියේ තත්ත්ව හා තෙන්දුල්කාර්ගේ ඇවිදීමේ හා පන්දු රැකීමේ රටා යනාදී පරාමිතීන් අති විශාල සංඛ්‍යාවක හැසිරීම නිවැරදිව දැන ගත යුතු වේ.) එබැවින් අනාවැකිකරුවන් කරන්නේ තරගයේ අවසාන තීරණය කෙරෙහි අවම බලපෑමක් කළ හැකි පරාමිතීන් ඉවත් කොට තම ගණනය කිරීමයි. මෙසේ වට යන හැම විටෙකම අනාවැකිය සත්‍ය වීමේ සම්භාවිතාව පහළ වැටේ.

එසේ වුවත් ප්‍රායෝගික අවශ්‍යතා සඳහා එක්තරා නිරවද්‍යතාවයකින් යුතුව අනාවැකි පළ කළ හැකිය. එය නිති පතා ක්ෂේත්‍ර ගණනක සිදුවේ.

අන්තර්ජාතික ඔට්ටු තබා ගන්නන් විසින් ඔට්ටු තබා ගැනීමේදී ලබාදෙන සම්භාවිතා අගයන් අනුව ලෝක කුසලානය දිනන රට තීරණය කළ හැකිය. දැනට ඊට වැඩිම සම්භාවිතාවක් ඇත්තේ ඉන්දියාවටය. එය 25% කට ආසන්නය. (රූපය පැහැදිළි නැතොත් ඒ මත ක්ලික් කරන්න.)

කාලයත් සමඟ මේ අගය ඉහළ යනු ඇත. උදාහරණයක් හැටියට අවසාන තරගය ඉන්දියාව හා ශ්‍රී ලංකාව අතර නම් එය ඉන්දියාව ජයග්‍රහණය කිරීම පිණිස 60%ක පමණ සම්භාවිතාවක් තිබේ.

මේ සරල උදාහරණය දක්වන ලද්දේ අනාවැකි කීම විද්‍යාඥයින්ගේ හා විද්‍යාඥයින්ගේම කාර්යයක් පමණක් බව කියනු පිණිසය. එය තවමත් හිරු පොළොව වටේ යන්නේය සිතා ඉන්නා මුග්ධයින්ගේ කාර්යයක් නොවේ.

අනාවැකි කීමට විද්‍යාත්මක ක්‍රමයෙන් එපිට මං ඇතිය සිතන්නකු වෙතොත් ඒ ඕනෑම මාර්ගයක් භාවිතාකොට මේ අවස්ථාවේ (දැනටත් පරක්කු වැඩිය. නමුත් තවම තරගයේ ආරම්භය නිසා ලොකු ගැටළුවක් නැත.) ලෝක කුසලානයේ ජයග්‍රාහයකා අදාළ සම්භාවිතාවද සමඟ නම් කොට ශිල්ප දක්වන්නට කාලයයි මේ.

මේ විද්‍යාත්මක අනාවැකියට දෙයාකාරයකට අභියෝග කළ හැකිය.

1. මේ අනාවැකියට වඩා ‘නිවැරදි’ අනාවැකියක් පළ කොට එය සත්‍ය වන බව පෙන්වීම. (උදා:ඉන්දියාව නොව ශ්‍රී ලංකාව අවසන් තරගයෙන් ජය ගන්නේය කීම.)

2. මෙතැන ප්‍රකාශ නොවූ හා විද්‍යාත්මකව ගණනය කිරීම අපහසු දත්තයක් ප්‍රකාශ කොට එය සිදු වන බව පෙන්වීම. (උදා: අවසාන තරගයේදී ඉන්දියාව ලකුණු 250ක් ගන්නේය කීම.)

තමන්ට අනාවැකි කීමට මහා බලයක් ඇතිය කියන්නන් මෙබඳු අපූරු අවස්ථාවක් භාවිතා නොකරන්නේ මන්ද?

අනාවැකි කියන්ට පෝල් නැමැති බූවල්ලාට තිබුණු හැකියාව වත් ඔවුන්ට නැති නිසාද?
__________________________________________
සැ.යු. ඉහත විද්‍යාත්මක අනාවැකි මේ බ්ලොග් අඩවියේ නොවේ. අනාවැකි කියන්ට තරම් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව පිළිබඳ දැනුමක් මේ බ්ලොග් එක හා සම්බන්ධ කිසිවකුට නැත. නමුත් ඉහත අනාවැකියට පාදක වූ විධි ක්‍රමය ගැන අපේ විශ්වාසයක් ඇති හෙයින් අපට එහි ප්‍රතිඵලය භාර ගැනීමේ ගැටළුවක් නැත.

Dialog Axiata, the self proclaimed ‘country’s largest mobile network’ is in a desperate image building exercise. Dialog wants us to believe they are among the best ‘patriots’ in the island. (‘dheshapremis’ may be a better term) Had Keppitipola lived today, I am sure, we would have seen his photos in larger than life billboards, talking to a cell phone: “I used Dialog till I was beheaded!” or “දංගෙඩියට යන ගමනේදීත් මට විශ්වාස ඩයලොග්!”

Dialog co-sponsors the ‘Ranaviru Real Star’ – the moderately successful reality TV show over Rupavahini. It calls for the unity of the nation ‘to bring the World Cup back.’ The message is clear. Like everyone else from J. R. P. Suriyapperuma and Chamipka Ranawaka to Karuna and KP, the fight is to jump to the ‘patriotic’ bandwagon, making the loudest splash. They assume that will take them to their chosen heavens. Dialog Axiata is no exception. Their ‘patriotic’ stunt would have put Wimal Weerawansa to shame.

The problem is, just like Karuna and KP, Dialog has not been fully successful in covering its stripes. The ‘Ranaviru Real Star’ coat is too thin to swathe them.

The fact is Dialog Axiata (then under a different ownership, but with the same set of people) was among the private firms that offered the biggest bribes (කප්පම්) to LTTE, to expand their business in North. Patriotism was the last thing in their mind just eight years ago.

Under Ranil Wickremasinghe’s infamous Ceasefire agreement (CFA) in 2002 that later turned not to worth the paper it was written on, Dialog was one of the first companies to start its business in the Northern Province. How could they be first among equals? What were wrong with the rest?

Not that the others didn’t realize the enormous potential in offering international call facilities. Even then there was a sizable Tamil Diaspora population that wanted to stay in touch with their kith and kin at home. So every phone company wanted to enter the so far untapped market but Dialog had an advantage. It was the pet of the ruling UNP government. Dialog could have been undoubtedly a key financier for Ranil Wickremasinghe in the 2001 General elections.

Still it wasn’t what made Dialog’s day.

LTTE demanded huge bribes for building the infrastructure, in terms of both money and favours. Dialog was the only telecom company ready to pay such bribes, to such controversial business partner.

So it wasn’t just Premadasa senior who bribed LTTE. Wijesuriya junior too did the same.

Dialog could have been the largest private ‘donor’ to the LTTE. It would be naïve to expect LTTE was cheap. After decades of fighting, their books were in really bad shape. They need fast cash. One of the reasons LTTE agreed for the CFA is to refill the coffers. It was firms like Dialog who accomplished their goal for them.

To be fair, this wasn’t the only way LTTE earned money. It took bribes from every vehicle and passenger that went along A9. Then the cost of the Colombo-Jaffna one-way ticket was Rs. 1,000. The only available bus service was operated by a guy who had won LTTE’s trust. (ironically, he too was later murdered by LTTE) The arrangement was that from every ticket Rs. 400 went directly to the LTTE. A larger component was applicable for goods. In addition, the goods were taken down from the vehicles by LTTE cadres in civvies for checking. Owners had to pay extra for this ‘service’.

A fair approximation of the money earned by LTTE from A9 ‘taxes’, according to some economists was Rs. 350 million. It could be possible that companies like Dialog bribed LTTE at multiple points when they transported their equipment and personnel.

The other role of Dialog could be the Internet Service Provider to Vanni Institute of Technology (VanniTech), the IT ‘brain’ of the LTTE. Ostensibly, it was a training institute, supported by international IT experts, but its real role was everybody’s guess. (Not surprisingly, smiling Thamilchelvan was the guest of honour at its launch.) There is no proof that Dialog provided the communication links to VanniTech, but the fact was only two providers had a presence in the area. Out of Sri Lanka Telecom and Dialog I guess the former would have acted more responsibly. (Strangely, the web site of VanniTech still exists, despite having never updated since January 27, 2008 – few months to the day the area was recaptured by Sri Lankan army. The site gives a good idea about LTTE’s clandestine operations during the last stage of the war.)

LTTE was not a banned organization in 2002, so strictly speaking doing business with them was not illegal. (The කප්පම් can always be termed as Dialog’s ‘Corporate Social Responsibility’.) The larger question is after playing such an atrocious role in financing LTTE purely for latter’s financial gains, what moral right Dialog has to portray itself as Sinhalese-Buddhist-Rajapaksian?

පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීනි හා ප්‍රකට රූපවාහිනි නිළි උපේක්‍ෂා ස්වර්ණමාලී හෙවත් පබාට අමානුෂික ලෙස පහර දීම වර්තමාන රජය විසින් ක්‍රියාත්මක කරන ලද සංවර්ධන ව්‍යාපෘති ඉවසා ගත නොහැකිව රජය අපහසුතාවට පත් කිරීමේ අරමුණින් කෙරෙන ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණයක තවත් එක් පියවරක් පමණක් බව මාධ්‍ය ඇමැති කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල මහතා ප්‍රකාශ කරයි.

Lankacnews වෙබ් අඩවිය ප්‍රකාශ කළේ මේ පසුපස සජිත් ප්‍රේමදාස මහතා සිටීදැයි සැක මතුවී ඇති බව හා මිරිහාන පොලීසිය ඒ ගැන පරීක්ෂණ පවත්වන බවත්ය. සිද්ධිය පිළිබඳව අපක්ෂපාතී පරීක්ෂණයක් පවත්වන ලෙසත්, චක්‍රලේඛ නොසලකා හැර වරදකරුවන්ට තරාතිරම නොබලා දඬුවම් දෙන ලෙසත් ජනාධිපතිතුමා පොලිස්පති ආචාර්ය මහින්ද බාලසූරිය මහතාට විශේෂ නියෝගයක් කර ඇත. චක්‍රලේඛවලට මුවා වී රාජකාරිය හරිහැටි ඉටුනොකරන වංචනික නිලධාරීන් ගැන තමන් බලා ගන්නා බවද ජනධිපතිතුමන් අනතුරු අඟවා තිබේ.

ඒ අතරම දේශපාලන විද්වතුන්ගේ මතය වී ඇත්තේ මේ ප්‍රහාරය රක්ෂණාවරණයක් ලබා ගැනීම සඳහා පබා විසින් පබාටම පහර දී ගැනීමක් ලෙසය. මෙසේ මීට පෙර තමන්ටම පහර දී ගත් සිරස, සියත හා ලංකා ඊ නිව්ස් වැනි මාධ්‍ය ආයතන වලට රක්ෂණාවරණයන් ගෙවා බංකොළොත් වී ඇති රක්ෂණ ආයතන වලට මෙසේ පුද්ගලයින් විසින් තමන් තමන්ටම පහර දී ගැනීම දැරිය නොහැකි බරක් බවද ඔව්හු පෙන්වා දෙති.

මිරිහාන පොලිස් වාර්තා උපුටා දක්වන දිනමිණ පුවත්පත වාර්තා කරන අන්දමට මන්ත්‍රීනී උපේක්ෂා ස්වර්ණමාලි මහත්මියගේ නිදන කාමරයේ තිබී කාන්තා යට ඇඳුම්, හිස් අරක්කු බෝතල්, උපත් පාලන උපකරණ හා නිල් චිත්‍රපට ඇතුළු භාණ්ඩ තොගයක් හමුව ඇත.

ඉරිදා දිවයින පුවත්පතේ කර්තෘ ගාමිනී සුනඛසේකර මහතා තම පුවත්පතට පිටුවක ලිපියක් ලියමින් හෙළිකරන්නේ පබාගේ සෞඛ්‍ය ගැටළු පිළිබඳ කතා විරුද්ධවාදීන් විසින් ගොතන ලද ඕපාදූපයක් බවත්, ඇය අද උදේත් ජොගිං යනු තමන්ට හමුවූ බවත්ය.

______________________________________________

මාතෘකාවට අදාළ වෙනත් සටහන්:

1. උපේක්ෂා ස්වර්ණමාලි ලවා රනිල් වික්‍රමසිංහගේ ජංගිය ගැලවීම | Did only fools vote for Upeksha Swarnamali?

2. පබා හනිල්ට රිකීම ඇතුළු පශ්චාත් ව්‍යවස්ථා කුංශෝධන සිතිවිලි | Post Constitutional Amendment Thoughts

3. පබා නංගියා සහ යූ. ඇන්. පී. කාරයෝ | Paba and the UNPers

ලේඛකයා කුඩා කල ඔහුගේ නිවෙසට යාබද නිවෙස මහළු ජෝඩුවක් හා මෙහෙකාරියක පමණක් පදිංචිව සිටි, බිත්ති පුරාවට දිය සෙවෙල බැඳුණු, පැරණි එකක් විය. මේ නිවසෙහි වැසිකිළි වලද නිවස සේම පැරැණි වූ අතර වසරකට වරක් පමණ සිරවේ. එය ‘සුද්ද’ කිරීමට ආවේ ‘සක්කිලි’ ලෙස වර්ගීකරණයට ලක් වූ, අරුණාචලම් නම් වූ දෙමළ මිනිසෙකි. ඔහු ඉණේ ඇති කාලේ බෝතලයකින් උගුරක් බී, වැසිකිළි වලෙහි සිමෙන්ති ලෑලි ඉවත් කොට, අසුචි බාල්දියකින් ගෙනගොස් මඳක් ඈතින් ඔහු විසින්ම කපන ලද වළෙකට පුරවා වළ ‘සුද්ද’ කර දෙනු ලේඛකයා අක්කලා සමඟ බලා සිටියේ මුව වැසෙන්ට ලේන්සු බැඳගෙනය.

අරුණාචලම් ගැන ලේඛකයාට පැහැදිළිව මතක කාරණාවක් නම් ඔහුගේ පිරිසිදුකමය. රැකියාවට අසුචි ඇද්දත්, එය ආවරණය කර ගැනීමට මෙන් ඔහු අන් සියළු අවස්ථාවන්හීදී පිරිසිදුව සුදෝ සුදු සරමක්ද, අත්කොට කමිසයක්ද ඇන්දේය. මේ ඇඳුම හැමවිටම සාමන්‍ය පාසල් ගුරුවරයකුගේ ජාතික ඇඳුමටද වඩා සුදු විය.

අරුණාචලම් ගැන මතක දෙවන කාරණාව කිසිදිනෙක ඔහුගේ නිවසෙහි වැඩක් නොකළද, මාස කිහිපයකට වරක් රාත්‍රියෙහි අරුණාචලම් මඳ පමණට සප්පායම් වී ලේඛකයාගේ නිවෙසටද පැමිණීමය. ඔහු එන්නේ හැමදාමත් බැරි සිංහලෙන් එකම මැසිවිල්ල නඟමිනි. “දොරේ, ගිය සුමානෙ අපේ අම්මා නැති වුණා.” මේ හැම අවස්ථවෙකදීම ලේඛකයාගේ අප්පච්චි බැරෑරුම් මූණක් මවා පාගෙන “ඔව්, අපට ආරංචි වුණා කරදරයක් වුණා කියල” කියමින් කීයක් හෝ ඔහු අතමිට මොළවයි. අරුණාචලම්ගේ අම්මලා හත් අට දෙනකුවත් ලේඛකයාට මතක කාල සීමාව තුළ මිය යන්ට ඇත.

ලේඛකයාට කෙදිනෙකවත් අරුණාචලම් නරක මිනිසකු සේ නොපෙණුනේය. ඔහු අසුචි ඇද්දේද, බොරු කීවේද කැමැත්තෙකින් නොවිය හැකිය. සමාජ ආර්ථික පසුබිම විසින් මේ හොඳ මිනිසා එතැනට තල්ලු කොට තිබුණේය. මියෙන තුරුම වැටුණු ළිඳේම දඟලනවා විනා ඔහුට ගොඩ ඒමක් ගැන නොසිතිය හැකි විය.

මහින්ද අබේසුන්දර අරුණාචලම් තරමටම අහිංසක හා හොඳ මිනිසකු නොවිය හැකිය. එහෙත් ඔහු පිළිබඳ ලේඛකයාගේ මතකයක් මෙහි සඳහන් කළ මනාය.

ලේඛකයාට මහින්ද අබේසුන්දර හමු වන්නේ ඥාතියකුගේ අවමඟුලකදීය. මියගිය ඥාතියා අබේසුන්දරට වඩා වසර කිහිපයකින් වැඩිමහළු, ඔහුගේ පාසල් සගයෙකි. අබේසුන්දර ගොම්මන් කළුවර වැටී එන මොහොතක තම පැරැණි සගයාට අවසාන ගෞරව දක්වනු සඳහා ඔහුගේ ගෙට ගොඩ වන්නේ අරුණාචලම් සේ මඳ පමණට සප්පායම් වී නොව කෙළින් හිට ගන්ට වත් නොහැකි තරමට දාගෙනය. ඔහු බිව්වේ දුකටද, පුරුද්දටද නොදනිමි.

ලේඛකයාට මහින්ද අබේසුන්දර හා අන්තර්ක්‍රියාවෙකට ඉඩ ලැබෙන්නේ මිනියට ආචාර කිරීමට වත් ඔහු නිවෙස තුළට යන්ට මැළි වන හෙයිනි. බීමතින් සිටින තමන්ගේ හැසිරීමෙන් තම මිතුරාට අගෞරවයක් විය හැකි බැව් ඔහු බමන මතින් වුව තේරුම් ගනී. මිනියට ආචාර කිරීමට වත් නොගොස් ඔහු හැරී යන්නේ එනිසාය. “ඇතුළට යන්ඩ බෑ පුතා… මං මේම යන එක ……. අයියට හොඳ නෑ. අක්කලාට කියන්ඩකො අපිත් ඇවිත් ගියා කියල. …….අයිය හොඳ මිනිහ. ඒකයි මේම හරි ආවෙ.”

මහින්ද අබේසුන්දර නරකම මිනිසකු නොවේයැයි ලේඛකයා අදත් සිතන්නේ මේ හැසිරීම නිසාය. අඩු තරමින් ඔහු තමන්ගේ ‘නරක’ හැසිරීම පිළිගන්ට කැමැති ‘හොඳ’ මිනිසෙකි.

අබේසුන්දර ලොකු මිනිහෙකු නොවේ. හිටපු ගණිත ගුරුවරයෙකි. උගන්වා ඇත්තේද ලොකු පන්තිවලට නොව පොඩි පන්ති වලටය. අනූවේ දශකය අග හරියේ ඔහු බන්දුල පද්මකුමාරගේ සංස්කාරකත්වයෙන් යුතු ඉරිදා ලක්බිමේ පුවත්පත් කලාවේදියකි. ලියන්නේ ආගිය කතා වැනි හෑලිය. වැඩකට ඇති දෙයක් නොවේ.

බන්දුල පද්මකුමාර ඒ කාලයේ තද යූ එන් පී කාරයෙකි. ලක්බිම හිමිකරු තිලංග සුමතිපාල යූ එන් පියේ අනුරාධපුර සංවිධායකය. අබේසුන්දර වමේය. අබේසුන්දර – පද්මකුමාර ගැටුමට මුල එය හෝ පුද්ගලික හේතුවක් විය හැකිය. අවසාන ප්‍රතිඵලය අබේසුන්දර ලක්බිමින් ඉවත් වන තැනට වැඩ සැලසීමයි. මෙය අසාධාරණයක් වන්නේ අබේසුන්දර තමන්ගේ දේශපාලනය කවරක් වුවද ලක්බිමට සරල පල්හෑලි මිසෙක විවාදාපන්න යමක් නොලී නිසාය. අඩු ගණනේ අබේසුන්දරට තමන්ට වූ අසාධාරණය කියා ගන්ට වත් තැනක් නැත. කර්තෲ සංසදයේ නයුවකු වන පද්මකුමාර සියළු මාධ්‍ය තමන්ට ඕනෑ විදියට පාලනය කරයි. ඔහු හා ගැටුණකුට මේ මාධ්‍යයන්හි කිසිම ඉඩක් නොලැබේ.

අබේසුන්දර එවකට කර්තෲ සංසදයේ සමාජිකත්වය නොදරණ එකම ‘ජාතික පුවත්පත්’ කතුවරයාගේ පිහිට පතයි.

“මහින්ද, මේක ඔයාගෙයි බන්දුලගෙයි පුද්ගලික ප්‍රශ්නයක්නෙ. අපි ඒ පුද්ගලික ප්‍රශ්න වලට අතදාන එක වැරදියිනෙ.” වික්ටර් අයිවනයෝ සීරු මාරුවෙන් ශූර ලෙස අත සෝදා ගනිති.

මේ තත්වයට පත්වූ විට කොයිතරම් හොඳ මිනිසකුට වුව ගත හැකි අන් පියවරක් වේද? පුද්ගලික මාධ්‍ය ඔහුට අත තැබීමට වත් නොකැමැතිය. ඔවුන්ට මේ ‘අපේ-එකකු’ සමඟ වලි දා ගත් කෙනෙකි. ගෝත්‍රයේ එකකුට අභියෝග කළ කැරළිකාරයකුට ගෝත්‍රයේ අනෙක් එවුන්ගෙන් අනුකම්පාවක් නොවේ.

මහින්ද අබේසුන්දරට පෙරළා ගුරු වෘත්තියට පිවිසීමටද නොහැකිය. ඔහු රජයේ මාධ්‍යයකට ඇතුළු වන්නේ ඊට ගෙවිය යුතු රිදී තිහක මිළ ගෙවමිනි.

මේ කතාව තව දීර්ඝ වුවත් මෙතැනින් නතර කළ හැක්කේ එතැන් පටන් සිදුවීම් කිසිවකුටත් රහසක් නොවන නිසාය.

මහින්ද අබේසුන්දරගේ පවුලේ විස්තර ලේඛකයා නොදනී. ඔහුට සවස තාත්තා කඩල ගොට්ටක් ගෙන එන තුරු ‘රුක් අත්තන මල මුදුනේ – බඹරු නටන හැන්දෑවේ’ බලා සිටින පුංචි පුතකු සිටිනවා විය හැකිය. කුසින් අඩක් දළ අහරින් රවටා – කෙසඟ සිරුර රළු යහනේ සතපා – අනියත හෙට ගැන සිතමින් සරසවියේ සිප් සතර හදාරන යොවුන් දියණියක සිටිනවා විය හැකිය. මේ පුතාටත් දුවටත් පොත් අර ගන්ට සල්ලි ඕනෑ වෙනවා විය හැකිය. ගෙදර උයන්ට බිරිඳට ලීක්ස්, කැරට්, ගෝවා අවශ්‍ය වනවා විය හැකිය. මේ කිසිවක් ආරක්ෂක දේවතාවෝ ගෙදරට ගෙනැවිත් නොදෙති. මේ සියල්ලටම මුදල් ඕනෑය. මේ ලෝකයේ හොඳ මිනිසුන් එකතු වී ඔහුගේ හා පවුලේ පැවැත්මට මුදල් එකතු කර දෙන්නේ නැත.

පෑන්ටි, කොන්ඩෝම්, නිල් චිත්‍රපට ගැන ලියන්ට අබේසුන්දරට සිදු වන්නේ ලෝකයේ අනෙක් සියළු දෙනාට සේම ඔහුටද ඔහුගේ පවුලේ ඇත්තන්ටද බඩගිනි වන නිසාය. ඊට ඔහුට පමණක් වැරද්ද පැටවිය යුතු නොවේ. ඔහු ගෙරි කුණු කරේ එල්ලා ගෙන කන බන්දුල පද්මකුමාරලාට, කරුණාදාස සූරියාරච්චිලාට සාපේක්ෂව හොඳ මිනිසෙකි. අඩු තරමින් ඔහු ලියන්නේ තමන් හරිය විශ්වාස කරන දර්ශනයක් වෙනුවෙනි. තමන් අසරණභාවයට පත්වූ මොහොතෙක පිහිටට විත් අසුචි ඇදීමේ කොන්තරාත්තුවක් හෝ ප්‍රදානය කළ මිනිසකු වෙනුවෙනි.

ලේඛකයා කලින් සිද්ධියෙන් පසුව මහින්ද අබේසුන්දර හා කතා කොට ඇත්තේ එකම වතාවකි. ඒ තිස්සමහාරාමය බලා යන අතරතුර උදෑසන ආහාරය සඳහා අළුත්ගම හරියේදී ගොඩ නැඟුණු අවන්හලෙකදීය. එහිදී අහම්බෙන් හමුවුණු අබේසුන්දරට ඔහු තමා හඳුන්නා දී කෙටි පිළිසඳරෙක යෙදුණේය. (නෑකමත් විශ්ව විද්‍යාලයේ රැකියාවත් හැරෙන්ට අන් කිසිවක් නොකියන්ට ඔහු පරෙස්සම් විය.) උදේ වැඩි නිසාදෝ අබේසුන්දර අනුමත වී නොසිටියේය. ලේඛකයා තමා දන්නා දෙයක් අනෙකාගේ කටින්ම අල්ලා ගන්ට දුඹුල් උත්සාහයක යෙදුණේ මෙසේය.

“දැන් මිස්ට අබේසුන්දර ඔය ලියන දේවල් වලට මිනිස්සු බනින්නෙ හෙම නැද්ද?”

ඔහු බොහෝ කාලයකට ඉහත අප්පච්චිගෙන් මුදලක් ලැබූ අරුණාචලම් සිහි ගන්වන ආකාරයේ සිනාවක් පෑයේය.

“මොනව කරන්ඩද පුතා, අපිත් ජීවත් වෙන්ඩ එපායැ”

ඔහුට ‘අහිංසක කසල භක්ෂකයා’ කියන නම ගැලැපෙන්නේ එහෙයිනි.